How on Friday finish work at one o’clock p.m. and have taken care of all the important things?

How on Friday finish work at one o’clock p.m. and have taken care of all the important things?

Welcome. For those who do not know me introduce myself. My name is Rafal Mirkowski and am passionate about time management. I am also the author of a patented all over the world atypical planner. I decided to write as according to me you need to plan to finish work at the normal time and have peace of mind.

I used to work in a company that came down from abroad plastic pipes. Throughout the day, I was so „busy” that often I could not even eat a second breakfast. I came home in the evenings and on the sheer volume of cases was spinning in my head.

My biggest problem was that I could not leave work at the normal time. Practically every day, for some strange reason, I always had something else to do. After a while I started wonder why that is? Why all the important things I do only when others have left? I discovered that from the 8th to the 16th sacrifice „doing everything and anything,” and I put important matters.

New topics thrown by the boss, employees and customers, they took me all day and important writing whether the report had to do in the evening. Often, I no longer had the strength or head to it and put off for later. The worst thing is that on the weekend. I even remember that we had a saying at work that „well, that will be” free „, then at least you will be able to work safely.” Then I laughed at this, but today I very much regret that so much time was spent off work. So little effective work.

It often happened that somebody phoned and I said „I’ll call for five minutes,” and forgot about it. Only at the end of the day, when the dust fighting fell, I remembered that I had to call, but it was too late, and, a little ashamed.

I looked at my watch, it was already the 17th, we all went home and I have to do two more offers. The first one was so simple that it could have a new employee, surely he would have given it. To do the second miss important information. And enough yet to ask a colleague, he would take a minute. Now it is too late, because there is none. I have to find it yourself – but where? How long will it take me? If only I had that in mind, now wychodziłbym home now.

And further still my boss asks me „stupid” question, „What do you do today in particular?” I do not take it as he can, after all, toiled all day. But the worst was that perhaps he was right. I did everything but really NOTHING I can not remember.

Ok, I get down to doing offers, finish at 20th. Then I remind myself that I did today some really important things but then when asked – escaped my head. I’m going home. I am angry at myself and finished. Enough. Sense of their own incompetence was for me one of the worst feelings.

After these experiences, I decided that I need to change something, and I started to list everything I do during the day and above all plan. In addition, I decided that every day before noon will devote at least an hour to disconnect yourself from the vortex of the day and doing one important thing.

Ever since I started to do my life has changed dramatically. Not only the professional life but also private. I came home before 17 th and on Friday even sometimes on the 13th :) And on the weekends I worked already very rare.

With these few simple rules that changed the lives of people who have begun to use them.

So far always used a rule TWO MINUTES, that is, if it seemed to me that I can do something in two minutes, I did it right away. Today I know that I absolutely can not do that. Because as soon as I started doing it about 8 o’clock in the morning is often a „wake” for the 17-th and as usual important things were not done. And often it seems only that something is short, but lasts much longer.

Then I started to do „task list” so-called. TO DO but as the list grew to 30-position it stopped working. Then I learned about the principle priorities ABC and started scribbles mean task. „A” meant the most, „B” that less important and „C” the least. Then all tasks „A” additionally marked 1, 2, 3 depending on the importance. And again, it helped me a little, but as a description of the tasks were A1, A2, A3, … A10 and letters came to the „E” again stopped working. I’ve had a problem with the establishment of priorities, because how do I know that the more important is the customer who orders a lot today, and perhaps the less important tomorrow ordered more.

Finally, a training matrix learned about Eisenhower and sharing issues urgent-important, not urgent-important, urgent and non-urgent-invalid-invalid and should be focused on urgent matters-important. But how do I know that the matter now invalid will be valid tomorrow? Today I know that this principle works but when planning a life in a few dozen months, but not during daily work.

These are all of the „two minutes”, ABC and urgent-important not worked in my case. I think it suited when things are little or somebody has a very stable nature of the work.

Instead, I began to primarily use the calendar and write in it what I do and plan. It is important to plan on a regular basis. Do not set yourself some specific time in the evening or in the morning to sit down and plan. No! Instead, plan an „ad hoc”, ie immediately as you’ll get something for your head, write it on a specific date and time. Even if it does not come to fruition or move over time, and so it is important that I keep that in mind. Because thoughts are fleeting and quickly escape from the head of a particularly good ideas.

It is also important that the calendar was a week, that is, one in which you see the whole week at a time. We live in a weekly cycle and so we handle your affairs so as many of them „close” to Friday and the weekend to rest. When planning activities should have an overview of the whole week, because then you do some of the things we can intelligently connect, for example. Changing the place of one meeting, so that was a close second.

The unusual thing that I noticed in myself that for some strange reason, some of the tasks scheduled for Thursday and Friday, the „miraculously” done on Tuesday or Wednesday and thus „on Friday, I could go on the 13th” :) I’m pretty sure that is suited to everybody.

The biggest challenge I had with a long list of tasks, because they do not result in the ABC method and urgent-important. But with this I worked it out so that I could translate it for a specific date – planned to „immediately” in the calendar. This is what I delegated to others. If someone promised something „for today”, I called and was negotiating a new term. Cases have been very, very wanted to do, translated at the end. What has been and it was this really little I’ve done one after the other, starting from the issues that blocked someone further action and of short duration, eg. Two minutes :).

But perhaps the most important thing that has improved my efficiency and well-being is a division of the day into blocks MONO- and MULTI-action. It is important that each had at least an hour or two. MONO mode, in which you perform work that requires focus and concentration. And MULTI mode, when you are doing everything else. In MONO mode, imagine that you are „blind and deaf” laborer or creator who has to do a sculpture of the solidifying material and you can not take anything else because soon it will be too late. In contrast, in the MULTI doing anything, you’re a „man orchestra”, calling, talking, sending e-mails. Most important to plan at least one block MONO before noon, because then you’re in better shape psycho-physical.

I need to pay attention not to make the most common error. If the falls some thing you can do in accordance with the principle of „two minutes” is not SKUs to start doing it right away, because it was easy to fall into the trap of Multi-mode and „wake up” at the end of the day.
Instead, it is necessary to save „immediately” on your calendar and plan, preferably in a block or so-called MULTI. BETWEEN THE-TIME, which I will write the next article.

If you really want to get rid of the problem of „doing everything and not really anything” and start planning so as to leave the job at the normal time – that once you finish reading this, take a calendar and start planning. If something comes to mind is „at once” plan is a specific period of time. Share the day into blocks MONO and MULTI and stick to it. Best is a calendar where you can see the whole week at a time, because then there is a chance, and maybe even sure that some of the tasks scheduled for Thursday or piątkek, „magically” do on Tuesday. And then on Friday you will be able to finish work on the 13th :)

And if you do not have a calendar just start using it as soon as possible and your life will change dramatically.

In the next article will show how to deal with the rapid discovery notes. How to always have the answer to the „quick” question of the Head. How to be prepared for the unexpected meeting or conversation with the customer.

If what I told you in handy. If you think it is valuable then please share it with others. Share this on Facebook or other social media.
In this way, other people will be able to apply these principles and take advantage of their power.

And if you have any questions or comments please write them in the comment, here in this article, and I will answer it in the near future.

See you soon.

Rafal Mirkowski

Jak w piątek wyjść z pracy o 13-tej i mieć załatwione wszystkie ważne sprawy?

Witam serdecznie. Nazywam się Rafał Mirkowski i jestem pasjonatem efektywności i zarządzania czasem. Jestem również autorem nietypowego i opatentowanego planera. Dziś chcę się z Tobą podzielić moim doświadczeniem jak planować, żeby kończyć pracę o normalnej porze i mieć spokojną głowę.

Kiedyś pracowałem w firmie, która sprowadzała z zagranicy plastikowe rury. Przez cały dzień byłem tak „zapracowany”, że często nie zdążyłem zjeść nawet drugiego śniadania. Wracałem do domu wieczorami i od natłoku spraw kręciło mi się w głowie.

Moim największym problemem było to, że nie mogłem wyjść z pracy o normalnej porze. Praktycznie codziennie, jakimś dziwnym trafem, zawsze musiałem coś jeszcze zrobić. Po jakimś czasie zacząłem sie zastanawiać, dlaczego tak jest? Dlaczego wszystkie ważne rzeczy robię dopiero wtedy kiedy inni już wyszli? Odkryłem, że od 8-ej do 16-tej poświęcam się „robieniu wszystkiego i niczego” a ważne sprawy odkładam.

Nowe tematy wrzucane przez szefa, pracowników i klientów zabierały mi cały dzień a ważne pismo czy raport musiałem robić wieczorem. Często nie miałem już ani sił ani głowy do tego i odkładałem na później. Najgorsze, że na weekend. Pamiętam nawet, że mieliśmy takie powiedzenie w pracy, że „dobrze, że bedzie „wolne”, to przynajmniej będzie można spokojnie popracować”. Wtedy śmiałem się z tego, ale dziś bardzo żałuję, że tyle czasu wolnego poświęcałem pracy. Tak mało efektywnej pracy.

Często zdarzało się, że ktoś telefonował a ja mówiłem „oddzwonię za 5 minut” i zapominałem o tym. Dopiero pod koniec dnia, kiedy kurz walki opadał, przypominałem sobie, że miałem zadzwonić, ale było już za późno, no i trochę wstyd.

Patrzyłem na zegarek, była już 17-ta, wszyscy poszli do domu a ja mam do zrobienia jeszcze dwie oferty. Ta pierwsza była tak prosta, że mogłem ją zlecić nowemu pracownikowi, napewno dałby radę. Do zrobienia drugiej brakuje mi ważnej informacji. A wystarczyło przecież poprosić kolegę, jemu zajęłoby to minutę. Teraz już jest za późno, bo nie ma nikogo. Muszę sam to znaleźć – ale gdzie? Ile czasu mi to zajmie? Gdybym tylko o tym pamiętał, teraz wychodziłbym już do domu.

A dodatkowo jeszcze mój szef zadaje mi „głupie” pytanie „Co Pan dzisiaj zrobił konkretnego?” No nie wytrzymam, jak on może, przecież harowałem cały dzień. Ale najgorsze było to, że chyba miał racje. Robiłem wszystko ale tak naprawdę NIC nie pamiętam.

Ok, zabieram się do robienia ofert, kończę o 20-tej. Wtedy przypominam sobie, że przecież zrobiłem dzisiaj kilka naprawdę ważnych rzeczy ale wtedy kiedy pytał – uciekły mi z głowy. Idę do domu. Jestem zły na siebie i wykończony. Wystarczy. Poczucie własnej niekompetencji było dla mnie jednym z najgorszym z uczuć.

Po tych doświadczeniach postanowiłem, że muszę coś zmienić i zacząłem notować wszystko co robię w ciągu dnia i przede wszystkim planować. Dodatkowo postanowiłem, że codziennie przed południem poświęcę co najmniej godzinę na wyłączenie się z wiru dnia i zrobieniu jednej ważnej rzeczy.

Odkąd zacząłem to robić moje życie zmieniło się diametralnie.  Nie tylko życie zawodowe ale również prywatne. Wracałem do domu przed 17-tą a w piątek nawet czasem o 13-tej :) A w weekendy pracowałem już bardzo rzadko.

Dzięki tym kilku prostym zasadom zmieniło się również życie osób, które zaczęły je stosować.

Do tej pory zawsze stosowałem zasadę DWÓCH MINUT, czyli jeśli wydawało mi się, że mogę coś zrobić w dwie minuty, robiłem to od razu. Dziś już wiem, że absolutnie tak nie wolno. Bo jak tylko zaczynałem to robić o 8-ej rano to często „budziłem” się o 17-tej i jak zwykle ważne sprawy nie były zrobione. I często wydaje się tylko, że coś trwa krótko, ale trwa dużo dłużej.

Potem zacząłem robić „listy zadań” tzw. TO DO ale jak lista urosła do 30-tu pozycji to przestała działać. Następnie dowiedziałem się o zasadzie priorytetów ABC i zacząłem oznaczać zadania literkami. „A” oznaczało najważniejsze, „B” że mniej ważne i „C” najmniej. Wtedy wszystkie zadania „A” dodatkowo oznaczałem 1, 2, 3 w zależności od ważności. I znowu, trochę to mi pomogło, ale jak zadania miały opis A1, A2, A3, … A10 a literki doszły do „E” znowu przestało działać. I w ogóle miałem problem z ustaleniem priorytetów, bo skąd mogę wiedzieć, że ważniejszy jest klient, który dziś dużo zamawia, a może ten mniej ważny jutro zamówi więcej.

Wreszcie na jakimś szkoleniu dowiedziałem się o macierzy Eisenhowera i podziale spraw na pilne-ważne, niepilne-ważne, pilne-nieważne i niepilne-nieważne i że należy się koncentrować na sprawach niepilnych-ważnych. Ale skąd ja mogę wiedzieć, która sprawa dziś nieważna będzie ważna jutro? Dziś wiem, że ta zasada się sprawdza ale przy planowaniu życia w perspektywie kilku, kilkunastu miesięcy ale nie podczas codziennej pracy.

Te wszystkie zasady „2 minuty”, ABC i pilne-ważne nie sprawdziły się w moim przypadku. Myślę, że sprawdzają się wtedy, kiedy spraw jest niewiele albo ktoś ma bardzo ustabilizowany charakter pracy.

Zamiast tego zacząłem przede wszystkim korzystać z kalendarza i zapisywać w nim co robię oraz planować. Ważne, żeby planować na bieżąco. Nie wyznaczać sobie jakiejś konkretnej godziny wieczorem czy rano, żeby siąść i planować. Nie! Zamiast tego planować „ad hoc”, czyli od razu jak przyjdzie Ci coś do głowy, zapisać, to w konkretnym dniu i godzinie. Nawet jeśli nie dojdzie to do skutku lub przesunie się w czasie to i tak najważniejsze jest, że będę o tym pamiętał. Bo myśli są ulotne i szybko umykają z głowy a szczególnie dobre pomysły.

Ważne jest również, żeby kalendarz był tygodniowy, czyli taki, w którym widać cały tydzień na raz. Żyjemy w cyklu tygodniowym i tak załatwiamy swoje sprawy, żeby jak najwięcej z nich „zamykać” do piątku a w weekend odpoczywać. Planując działania warto mieć ogląd całego tygodnia, bo wtedy zrobienie niektórych rzeczy możemy inteligentnie połączyć, np. zmieniając miejsce jednego spotkania tak, żeby znajdowało się blisko drugiego.

Niezwykłą sprawa jaką zaobserwowałem u siebie, że jakimś dziwnym trafem, część zadań zaplanowanych na czwartek i piątek, w „cudowny sposób” robiłem już we wtorek  lub środę i dzięki temu „w piątek mogłem wyjść o 13-tej” :) Jestem prawie pewien, że to sprawdzi się u każdego.

Największe wyzwanie miałem z długą listą zadań, bo nie skutkowały metody ABC i pilne-ważne. Ale z tym poradziłem sobie w ten sposób, że to co mogłem przełożyć na konkretny termin – planowałem „od razu” w kalendarzu. To co mogłem delegowałem innym. Jeśli obiecałem komuś coś „na dziś”, dzwoniłem i negocjowałem nowy termin. Sprawy, które zostały i bardzo, ale to bardzo chciałem zrobić, przekładałem na koniec. To co zostało a było już tego naprawdę niewiele robiłem po kolei zaczynając od spraw, które blokowały czyjeś dalsze działanie i trwały krótko, np. dwie minuty :).

Ale chyba najważniejszą rzeczą, która poprawiła mi efektywność i samopoczucie to podział dnia na bloki MONO- i MULTI-działania. Ważne, żeby każdy miał co najmniej godzinie lub dwie. Tryb MONO, w którym wykonujesz pracę wymagającą skupienia i koncentracji. Oraz tryb MULTI, kiedy robisz wszystko inne. W trybie MONO wyobraź sobie, że jesteś „ślepym i głuchym” robotnikiem lub twórcą, który ma wykonać rzeźbę z zastygającego materiału i nie możesz się zająć niczym innym bo zaraz będzie za późno. Natomiast w trybie MULTI robisz wszystko, jesteś „człowiekiem orkiestrą”, dzwonisz, rozmawiasz, wysyłasz maile. Najważniejsze żeby zaplanować chociaż jeden blok MONO przed południem, bo wtedy jesteś w lepszej kondycji psycho-fizycznej.

I trzeba zwrócić uwagę, aby nie popełniać najczęstszego błędu. Jeżeli wpada jakaś sprawa, którą możesz zrobić w myśl zasady „2 minut” nie skuś się żeby zacząć ją robić od razu, bo łatwo wpaść w pułapkę MULTI-trybu i „obudzić się” pod koniec dnia.
Zamiast tego koniecznie trzeba ja zapisać „od razu” w kalendarzu i zaplanować, najlepiej w bloku MULTI albo w tzw. MIĘDZY-CZASIE, o którym napiszę z kolejnych artykule.

Jeśli naprawdę chcesz pozbyć się problemu „robienia wszystkiego i tak naprawdę niczego” i zacząć planować tak, żeby wychodzić z pracy o normalnej porze – to od razu jak skończysz czytać ten tekst weź kalendarz i zacznij planować. Jeśli coś przychodzi ci do głowy to „od razu” zaplanuj to w konkretnym terminie. Podziel dzień na bloki MONO i MULTI i trzymaj się tego. Najlepszy jest taki kalendarz, w którym widać cały tydzień na raz, bo wtedy jest duża szansa, a może nawet pewność, że niektóre zadania zaplanowane na czwartek lub piątkek, „w jakiś magiczny sposób” zrobisz już we wtorek. I wtedy w piątek będziesz mógł skończyć pracę o 13-tej :)

A jeśli nie masz kalendarza to zacznij go używać jak najszybciej a Twoje życie zmieni się radykalnie.

W kolejnym artykule podpowiem jak radzić sobie z błyskawicznym odnajdywaniem notatek. Jak mieć zawsze odpowiedź na „szybkie” pytanie Szefa. Jak być przygotowanym na niezapowiedziane zebranie lub rozmowę z klientem.

Jeśli to co mówiłem Ci się przyda. Jeśli uważasz, że to jest wartościowe to proszę podziel się tym z innymi. Udostępnij to na facebooku lub innych mediach społecznościowych.
Dzięki temu inni ludzie też będą mogli zastosować te zasady i skorzystać z ich mocy.

A jeśli masz jakieś uwagi lub pytania to napisz je w komentarzu, tu pod tym artykułem, a ja odpowiem na nie w najbliższym czasie.

Do zobaczenia, do usłyszenia wkrótce.

Rafał Mirkowski

Dlaczego klienci kupują od Ciebie?

Czy proces sprzedaży kończy się wraz z zapłatą przez klienta za towar/usługę? Na pewno nie!

Klient może być zadowolony lub niezadowolony z tego co otrzymał i wcale Ci tego nie powie, bo nikt go o to nie spytał. Dlatego warto spytać.

Wtedy dowiesz się rzeczy, które są bezcenne: dlaczego kupił, co mu się podoba i co możesz zmienić w produkcie, usłudze i w całym procesie sprzedaży żeby był zadowolony.

Jest jeszcze coś, może nawet najważniejsze. Twój klient odpowiadając na pytanie „dlaczego kupił?”, zda sobie sprawę „dlaczego” i powie to „na głos”. Nawet jeśli ma uwagi krytyczne to czuje, że zależy Ci na nim. Powie to przede wszystkim sobie ale istnieje duże prawdopodobieństwo, że powie to również innym. Poda dalej. Zarekomenduje Ciebie i Twój produkt. Czy może być coś lepszego?

Idąc „za ciosem” zwracam się do Was wszystkich, do moich Szanownych Klientów, żebyście tu na tym blogu, w komentarzach napisali swoje uwagi dotyczące Multiplanera i procesu sprzedaży. Dzięki temu świat będzie lepszy :)

Z góry dziękuję.

Rafał Mirkowski

PS. Autorzy najcenniejszych wypowiedzi (stwierdzę to subiektywnie) otrzymają prototypy nowych Multiplanerów w celu ich testowania, które najprawdopodobniej będziemy wprowadzać w kolejnej edycji. Różnice są bardzo istotne :) „Konkurs” trwa do 15. października br.

Jak opatentować wynalazek?

Jak prawnie ochronić swój pomysł? Czy w ogóle można go opatentować i jak?

Dlaczego mam prawo o tym pisać? Przeszedłem długą drogę od pomysłu do produktu i w międzyczasie zostałem wynalazcą, tzn. opatentowałem swój produkt jako wzór przemysłowy. Z mojego doświadczenia wynika, że można to zrobić w kilku krokach. Najważniejsze, abyś był pewien, że pomysł kwalifikuje się do statusu absolutnej nowości, czyli sprawdź w internecie czy są rzeczy podobne. Jeżeli będą takie, to dokładnie sformułuj czym Twoje rozwiązanie się od nich różni. Następnie trzeba:

1. Opisać rozwiązanie, zrobić rysunek, prototyp lub wytworzyć gotowy produkt.
2. Dokładnie sformułować na czym polega innowacyjność.
3. Wymyśleć „co” ma być opatentowane. Często się zdarza, że wystarczy opatentować jakąś jedną rzecz lub fragment całości.
4. Zgłosić się do Rzecznika Patentowego, żeby sprawdził czy pomysł nadaje się do ochrony patentowej. Tu ważny jest dobór takiej osoby, która dobrze poprowadzi całą sprawę i będzie rozumiała Ciebie i Twój wynalazek. Skorzystaj z polecenia ludzi, którzy przez to przeszli :)
5. Zdecydować „jako co?” to opatentować? To może być wynalazek, wzór przemysłowy lub wzór użytkowy.
6. Zdecydować o zasięgu terytorialnym ochrony patentowej i zrobić harmonogram zgłoszeń w innych krajach. Dowiedzieć się jaki budżet będziesz na to potrzebował. Niezwykle ważny jest data pierwszej publikacji bo to ona wyznacza wszystkie kolejne ostateczne terminy.
7. Rozpocząć procedurę rejestracyjną.

Moja rada to, żeby wszystkie sprawy urzędowe załatwiać przez rzecznika patentowego, ale trzeba znaleźć takiego z otwarta głową.

Są programy rządowe/unijne mające wspierać polskie wynalazki, jednak wiem, że to „pic na wodę” bo sam musiałem o wszystko zadbać.

Życzę powodzenia.

Rafał Mirkowski.

Przeskoczyć przepaść

Jestem już dojrzały i uważam, że WIEM WSZYSTKO :)
Jednak zawsze jest COŚ nowego, co przykuwa moją uwagę.
Życie podsuwa co chwile człowieka, książkę, artykuł, film, coś na co warto poświęcić trochę czasu.

Kilka dni temu przeczytałem książkę „Przeskoczyć Przepaść”. Autor opisuje jak przejść z produktem z fazy zakupu przez „Innowatorów” do „Wczesnych Użytkowników”

Podaje przykłady jak firmy robią pomyłki i genialne produkty umierają. Błąd to NIE SŁUCHANIE – niewielkiej wprawdzie ilości GŁOSU KLIENTÓW właśnie z tej drugiej Grupy czyli Wczesnych Użytkowników.
A jednoczesne branie tylko za Słuszne głosów Prekursorów i Innowatorów, którzy chwalą produkt, bo rozumieją go bez zbędnych tłumaczeń.

Według autora kluczowe jest aby właśnie jak już produkt zaistnieje i zbierze pozytywne opinie wtedy maksymalnie uprościć przekaaz do potencjalnych klientów z tej grupy, tzn. w najprostszy możliwy sposób pokazać jak działa i co robi produkt. I tu zazwyczaj pojawia się ogromny problem.

Po tej lekturze stwierdziłem, że Multiplaner znajduje się właśnie w takim miejscu, tj. w kluczowym i krytycznym momencie.

Dlaczego tak myślę?

Między wieloma pozytywnymi opiniami dochodzą mnie również takie głosy, że „kupiłem i nie potrafię używać” – dlatego też powstały Warsztaty Multiplanowania, wielu z Użytkowników dzwoni do mnie i prosi o poradę.
Ja staram się jak mogę, tłumaczę, nakręcam filmy, piszę instrukcje jednak za bardzo znam produkt, za długo go używam i nie umiem, przekazać najważniejszych i najprostszych informacji.

Dlatego proszę Cię o pomoc!

Pomoc polega na napisaniu NAJPROSTSZEJ INSTRUKCJI JAK DZIAŁA Multiplaner.

NAJPROSTSZE możliwie przykłady, „w prostych Żołnierskich słowach”.
Słowami lub rysunkami. Na jednej kartce A4, na rysunku, schemacie, mapie myśli.

Wszystkim, którzy poświęcą swój czas i pomogą mi PRZESKOCZYĆ PRZEPAŚĆ mogę się odwdzięczyć szczerym dziękuję, jak również w postaci rabatu na edycję 2014 lub na bieżącą edycję.

A dla tych, którzy nie mają Multiplanera mam również propozycję.
Zostało mi jeszcze kilkanaście sztuk 2planerów i 3planerów formatu A4 więc przeznaczę je dla pierwszych którzy się zgłoszą. Wysyłka po waszej stronie.

Jeżeli jesteś Innowatorem i Prekursorem, to właśnie jest wyzwanie dla Ciebie!

Jeżeli nie boisz się wychodzić przed szereg, to właśnie jest wyzwanie dla Ciebie!

Jeżeli …

Zapraszam do pisania na mail

Pisz notatki ręcznie, żeby zapamiętywać informacje długoterminowo.

Stwierdzenie, że robienie zapisek ręcznie jest lepsze niż pisanie na komputerze, wydaje się kontrowersyjne, jednak obecnie znalazło ono potwierdzenie naukowe.
Psychologowie badający ten temat odkryli, że uczniowie, którzy piszą notatki ręcznie zapamiętują informacje pojęciowe na dłuższy czas.
Pam Mueller i Daniel Oppenheimer z Uniwersytetu Princeton, stwierdzili, że odręczne pisanie zmusza notującego do przetwarzania informacji oraz zapisywania wiedzy wyselekcjonowanej, podczas gdy użytkownicy laptopów są bardziej podatni na przepisywanie informacji dosłownie.

Oto ich badania opublikowane w Psychological Science:
Dotychczasowe badania skupiały się na umiejętności wielozadaniowego czytania przez uczniów oraz na dekoncentracji podczas używania laptopów. Obecne badania wskazują, że nawet w przypadku kiedy laptop jest wykorzystywany wyłącznie do notowania, proces uczenia się może być osłabiony, ponieważ przetwarzanie wiedzy jest wtedy bardziej powierzchowne. W trzech badaniach pokazaliśmy, że uczniowie, którzy notowali za pomocą laptopów, wypadli gorzej w pytaniach pojęciowych niż uczniowie, którzy notowali ręcznie.
Wykazaliśmy, że o ile wykonywanie notatek może być korzystne, to jednak osoby notujące za pomocą laptopów mają tendencję do przepisywania tekstów dosłownie, zamiast przetwarzania informacji i przeramowaniu ich za pomocą własnych słów, co ujemnie wpływa na naukę.

„Ostatecznie, myślą przewodnią badań jest to, że ludzie powinni być bardziej świadomi sposobu w jakim decydują się notować-w znaczeniu zarówno narzędzia jak i strategii” podsumowuje Mueller.

Tłumaczenie z prze Koralinę :)

Wiadomość dla Garcii

Dlaczego każdy radziecki żołnierz podczas wojny z Japonią miał przy sobie kopię tej historii? Dlaczego Japończycy przeszukujący jeńców, kiedy znaleźli ją i przetłumaczyli natychmiat dali każdemu swojemu żołnierzowi?

A jak ty myślisz, dlaczego?

Elbert Hubbard, zredagował Rafał Mirkowski

W całym amerykańskim biznesie jeden człowiek jaśnieje na horyzoncie mojej pamięci niczym Mars na perihelium.
Gdy między Hiszpanią a Stanami Zjednoczonymi wybuchła wojna, konieczna była szybsza komunikacja z przywódcą wojsk kubańskich. Garcia przebywał gdzieś w górskich twierdzach Kuby – nikt nie wiedział gdzie. Nie docierały do niego żadne listy ani wiadomości telegraficzne. Prezydent McKinley musiał nawiązać z nim współpracę, i to szybko.

Co robić!

Ktoś powiedział do prezydenta: „Jest pewien człowiek o nazwisku Rowan; jeśli ktokolwiek potrafi odnaleźć Garcię, to tylko on”.
Wezwano go i wręczono mu list z poleceniem dostarczenia Garcii. Szczegóły całej akcji są takie: Człowiek o nazwisku Rowan wziął list i szczelnie zamknął go w impregnowanej torbie, którą powiesił sobie na sercu, po czterech dniach przybił pod osłoną nocy do wybrzeży Kuby, zniknął w dżungli, a po trzech tygodniach wyszedł po drugiej stronie wyspy, przebywszy pieszo wrogi kraj, odnalazł Garcię i doręczył mu ów list. Cała reszta historii to są rzeczy, o których nie będę opowiadał.
Najważniejsze jest to: McKinley dał Rowanowi list z poleceniem doręczenia go Garcii. Rowan wziął list i nie zapytał: „A gdzie on jest?”

Na Odwiecznego! Oto człowiek, którego sylwetkę powinno się odlać w niezniszczalnym brązie, a odlew postawić w każdym amerykańskim college’u. Gdyż, to nie książka jest tym, czego potrzebują młodzi, uczący się ludzie ani instrukcje dotyczące tego czy tamtego; młodzi potrzebują solidnej konstrukcji moralnej, dzięki której będą lojalni i godni zaufania, będą działać bezzwłocznie i koncentrować całą swą energię na powierzonym zadaniu, dzięki której będą robić, co należy – „zaniosą wiadomość Garcii”.

Generał Garcia już nie żyje, ale są inni jemu podobni. Każdemu, kto kiedykolwiek usiłował zrealizować przedsięwzięcie, wymagające współpracy wielu osób, zdarzało się być niemal wstrząśniętym głupotą przeciętnego człowieka – jego brakiem zdolności lub chęci skupienia się na danej rzeczy i zrobienia jej.

Niedbała pomoc, głupia nieuwaga, podszyta abnegacją obojętność i działanie pozbawione entuzjazmu zdają się wysuwać na pierwszy plan. Nikomu nic się nie udaje, chyba że jakimiś pokrętnymi sposobami, wraz ze zmuszaniem innych do pomocy lub werbowaniem pomocników przekupstwem. Albo wtedy, jeśli Bóg w swej dobroci uczyni cud i ześle do pomocy anioła światłości.

Wyobraź sobie taką sytuację: siedzisz w swoim biurze, w zasięgu sześciu podwładnych. Wzywasz któregoś z nich i mówisz: „ Proszę zajrzeć do encyklopedii i zrobić dla mnie krótką notatkę na temat życia Correggia” .
Czy podwładny ze spokojem odpowie: „Oczywiście, proszę pana”, po czym weźmie się do roboty? Z pewnością nie. Spojrzy na ciebie niepewnym wzrokiem i zada co najmniej jedno z następujących pytań:
A co to za Corraggio?
O jaką encyklopedię chodzi?
Gdzie ona jest?
Czy należy to do moich obowiązków?
A może chodzi panu o kogoś innego?
Dlaczego Charlie tego nie zrobi?
A co nie żyje?
Mam to zrobić teraz?
A może przynieść panu tę encyklopedię i sam pan sobie przeczyta?
A w ogóle to po co panu ta notatka?

Mogę się założyć, że gdy już odpowiesz na wszystkie pytania i wyjaśnisz, jak odnaleźć pożądane informacje i dlaczego ich potrzebujesz, twój pracownik pójdzie i powie któremuś z pozostałych pięciu, by znalazł coś na temat Corregia – po czym wróci informując, że nikt taki nie figuruje [Corregio – malarz włoski]. Oczywiście mogę przegrać zakład, jednak statystycznie rzecz biorąc, raczej nie przegram. Jeśli jesteś rozsądny, nie będziesz zawracać sobie tłumaczeniem swojemu „pomocnikowi”, że Corregio jest pod „C”, a nie pod „K”, ale uroczo się uśmiechniesz i powiesz: „Nieważne”, po czym sam poszukasz. Ta niezdolność do samodzielnego działania, ta moralna głupota, niemoc woli i niechęć do zabrania się do roboty z entuzjazmem i zapałem – oto, czym karmi się czysty socjalizm. Jeśli ludzie nie będą działać dla siebie samych, co zrobią, gdy korzyść z ich wysiłku będzie dzielona na wszystkich?

Pierwszemu „pomocnikowi” wydaje się być niezbędnym a strach przed „wylaniem” trzyma takich wielu w sobotni wieczór na stanowisku. Daj ogłoszenie, że potrzebujesz stenografa, a dziewięciu na dziesięciu kandydatów nie będzie potrafiło poprawnie literować ani stawiać znaków interpunkcyjnych, na dodatek uważając, że nie jest to konieczne. Czy ktoś taki może zanieść list do Garcii?

„Widzi pan tamtego buchaltera?” – zapytał mnie brygadzista w pewnej fabryce.
„ Tak, a o co chodzi?” .
„To świetny księgowy, ale gdybym wysłał go do miasta w jakiejś sprawie, mógłby wstąpić po drodze do 4 barów a po dotarciu na Main Street zapomniałby już po co został wysłany”.
Czy takiemu człowiekowi można powierzyć zaniesienie listu do Garcii?

Ostatnio słyszy się mnóstwo chwytających za serce słów współczucia dla „uciskanych pracowników zakładów, które wyzyskują siłę roboczą”, czy dla „bezdomnych włóczęgów, szukających uczciwego zatrudnienia”, a wraz z tym mnóstwo ostrej krytyki pod adresem ludzi władzy.

Za to nic się nie mówi o pracodawcy, który przedwcześnie się starzeje, podejmując daremne wysiłki nakłonienia swoich niechlujnych podwładnych do inteligentnego wywiązania się z powierzonych im zadań, oraz długo i cierpliwie usiłując zwerbować „pomocników”, którzy tylko się obijają, gdy ten odwróci się od nich plecami. W każdym zakładzie pracy trwa nieustanny proces wymiany pracowników. Pracodawca bez przerwy odsyła „pomocników”, którzy udowodnili swą niezdolność do działania na rzecz interesów przedsiębiorstwa, a na ich miejsce przyjmuje innych. I czy dzieje się dobrze, czy źle, ta wymiana wciąż trwa; jedynie, gdy czasy są wyjątkowo ciężkie, a pracy mało, sortowanie jest bardziej kategoryczne – niekompetentni i bezwartościowi odchodzą na zawsze. Zostają zaś ci, którzy nadają się najlepiej. Własna korzyść skłania pracodawców do zatrzymania ludzi najlepszych – tych, którzy potrafią „zanieść Garcii wiadomość”.

Znam kogoś, kto naprawdę dużo potrafi, lecz nie jest w stanie poprowadzić własnej firmy, a przy tym nie nadaje się do pracy dla kogoś innego, gdyż nosi w sobie nieustanne podejrzenie, że jego pracodawca go wykorzystuje i ciemięży lub przynajmniej ma taki zamiar. Nie umie wydawać poleceń i nie chce ich przyjmować. Gdyby polecić mu zaniesienie wiadomości Garcii, prawdopodobnie odpowiedziałby: „Sam ją sobie zanieś!”.
Dziś ten człowiek włóczy się po mieście w poszukiwaniu pracy, a wiatr przewiewa na wylot jego wytarty płaszcz. Nikt, kto go zna, nieodważny się go zatrudnić, bo to zwykły podżegacz i maruder. Jest obojętny na logiczne argumenty, a jedyne co robi wrażenie, to palec wystający mu z buta.

Oczywiście, wiem, że ktoś tak wypaczony moralnie jest równie godny pożałowania, jak człowiek upośledzony fizycznie. Jednak w tym naszym użalaniu się nad ludzkim losem urońmy łzę również i nad tymi, którzy podejmują ogromne wysiłki by utrzymać na powierzchni duże przedsiębiorstwa; których godziny pracy nie są ograniczone gwizdkiem; których włosy stają się szybko siwe z powodu wiecznych zmagań z abnegacją i obojętnością, z niechlujną głupotą i bezduszną niewdzięcznością swoich pracowników; i którzy, gdyby nie owe przedsiębiorstwa, równie chodziliby głodni i bezdomni.

Przedstawiłem ten problem zbyt dosłownie być może, lecz gdy świat płacze nad nędzarzami, chciałbym wyrazić nieco współczucia dla tego, któremu się powiodło – dla człowieka, który wbrew poważnym przeciwnościom losu, kierował wysiłkami innych, a odniósłszy sukces, stwierdza, że nie ma w nim żadnego głębszego sensu: nic poza dachem nad głową i przyodziewkiem. Pracowałem za dniówkę, ale byłem też pracodawcą dla robotników i wiem, że obie strony maj coś do powiedzenia. Ubóstwo samo w sobie nie jest czymś doskonałym, a łachmany nie są niczym godnym polecenia; nie wszyscy pracodawcy są pazerni i aroganccy, tak jak nie wszyscy biedni są prawi i cnotliwi. Moje serce otwiera się na tego, kto wykonuje swoja pracę , gdy szefa nie ma w pobliżu oraz na tego, kto doręczając list do Garcii, nie zadaje żadnych idiotycznych pytań, tylko natychmiast bierze się do roboty – bez zamiaru wyrzucenia go do najbliższego kanału ściekowego, czy zajmowania się czymkolwiek innym, tylko nie dostarczeniem go adresatowi, nie „dając sobie luzu”, ani nie strajkując dla wymuszenia wyższych stawek.

Cywilizacja to jedno długie, niespokojne poszukiwanie takich osób. Wszystko, o co taki człowiek poprosi, powinno by mu dane. Jest on pożądany w każdym mieście, miasteczku i wsi – w każdym biurze, sklepie, magazynie i fabryce. Świat wypatruje go z utęsknieniem, potrzebuje go i to bardzo – człowieka, który „zaniesie wiadomość Garcii”.

WIADOMOŚĆ DLA GARCII, 1899r., Elbert Hubbard

Czy jesteś człowiekiem, który potrafi zanieć wiadomość dla Garcii?


Rafał Mirkowski.

Message to Garcia

Dlaczego ten tekst, „Message to Garcia” miał każdy żołnierz Armii Radzieckiej podczas wojny z Japonią w 1918.? Dlaczego Japońskie dowództwo zainteresowało się nim podczas przeszukiwań jeńców? Dlaczego wydrukowali je pośpiesznie i wręczyli każdemu żołnierzowi armii japońskiej? Dlaczego? bo … ten tekst powinna znać każda przedsiębiorcza osoba, która chce osiągać cele i realizować marzenia.

Na razie w oryginale a za chwilę będzie po polsku. Polecam. Rafał Mirkowski.

IN ALL THIS CUBAN BUSINESS there is one man stands out on the horizon of my memory like Mars at perihelion. When war broke out between Spain and the United States, it was very necessary to communicate quickly with the leader of the Insurgents. Garcia was somewhere in the mountain fastnesses of Cuba—no one knew where. No mail or telegraph could reach him. The President must secure his co-operation, and quickly.

What to do!

Someone said to the President, „There is a fellow by the name of Rowan will find Garcia for you, if anybody can.”

Rowan was sent for and given a letter to be delivered to Garcia. How „the fellow by name of Rowan” took the letter, sealed it up in an oil-skin pouch, strapped it over his heart, in four days landed by night off the coast of Cuba from an open boat, disappeared into the jungle, and in three weeks came out on the other side of the Island, having traversed a hostile country on foot, and having delivered his letter to Garcia—are things I have no special desire now to tell in detail.

The point I wish to make is this: McKinley gave Rowan a letter to be delivered to Garcia; Rowan took the letter and did not ask, „Where is he at?”

By the Eternal! there is a man whose form should be cast in deathless bronze and the statue placed in every college of the land. It is not book-learning young men need, nor instruction about this or that, but a stiffening of the vertebrae which will cause them to be loyal to a trust, to act promptly, concentrate their energies: do the thing—”Carry a message to Garcia.”

General Garcia is dead now, but there are other Garcias.

No man who has endeavored to carry out an enterprise where many hands are needed, but has been well-nigh appalled at times by the imbecility of the average man—the inability or unwillingness to concentrate on a thing and do it. Slipshod assistance, foolish inattention, dowdy indifference, and half-hearted work seem the rule; and no man succeeds, unless by hook or crook or threat he forces or bribes other men to assist him; or mayhap, God in His goodness performs a miracle, and sends him an Angel of Light for an assistant.

You, reader, put this matter to a test: You are sitting now in your office—six clerks are within call. Summon any one and make this request: „Please look in the encyclopedia and make a brief memorandum for me concerning the life of Correggio.”

Will the clerk quietly say, „Yes, sir,” and go do the task?

On your life, he will not. He will look at you out of a fishy eye, and ask one or more of the following questions:

Who was he?

Which encyclopedia?

Where is the encyclopedia?

Was I hired for that?

Don’t you mean Bismarck?

What’s the matter with Charlie doing it?

Is he dead?

Is there any hurry?

Sha’n’t I bring you the book and let you look it up yourself?

What do you want to know for?

And I will lay you ten to one that after you have answered the questions, and explained how to find the information, and why you want it, the clerk will go off and get one of the other clerks to help him find Garcia—and then come back and tell you there is no such man. Of course, I may lose my bet, but according to the Law of Average I will not.

Now, if you are wise, you will not bother to explain to your „assistant” that Correggio is indexed under the C’s, not in the K’s, but you will smile very sweetly and say, „Never mind,” and go look it up yourself. And this incapacity for independent action, this moral stupidity, this infirmity of the will, this unwillingness to cheerfully catch hold and lift—these are the things that put pure Socialism so far into the future. If men will not act for themselves, what will they do when the benefit of their effort is for all?

A first mate with knotted club seems necessary; and the dread of getting „the bounce” Saturday night holds many a worker to his place. Advertise for a stenographer, and nine out of ten who apply can neither spell nor punctuate—and do not think it necessary to.

Can such a one write a letter to Garcia?

„You see that bookkeeper,” said the foreman to me in a large factory.

„Yes, what about him?”

„Well, he’s a fine accountant, but if I’d send him uptown on an errand, he might accomplish the errand all right, and on the other hand, might stop at four saloons on the way, and when he got to Main Street would forget what he had been sent for.”

Can such a man be entrusted to carry a message to Garcia?

We have recently been hearing much maudlin sympathy expressed for the „down-trodden denizens of the sweatshop” and the „homeless wanderer searching for honest employment,” and with it all often go many hard words for the men in power.

Nothing is said about the employer who grows old before his time in a vain attempt to get frowsy ne’er-do-wells to do intelligent work; and his long, patient striving after „help” that does nothing but loaf when his back is turned. In every store and factory there is a constant weeding-out process going on. The employer is constantly sending away „help” that have shown their incapacity to further the interests of the business, and others are being taken on. No matter how good times are, this sorting continues: only, if times are hard and work is scarce, this sorting is done finer—but out and forever out the incompetent and unworthy go. It is the survival of the fittest. Self-interest prompts every employer to keep the best—those who can carry a message to Garcia.

I know one man of really brilliant parts who has not the ability to manage a business of his own, and yet who is absolutely worthless to anyone else, because he carries with him constantly the insane suspicion that his employer is oppressing, or intending to oppress him. He can not give orders, and he will not receive them. Should a message be given him to take to Garcia, his answer would probably be, „Take it yourself!”

Tonight this man walks the streets looking for work, the wind whistling through his threadbare coat. No one who knows him dare employ him, for he is a regular firebrand of discontent. He is impervious to reason, and the only thing that can impress him is the toe of a thick-soled Number Nine boot.

Of course, I know that one so morally deformed is no less to be pitied than a physical cripple; but in our pitying let us drop a tear, too, for the men who are striving to carry on a great enterprise, whose working hours are not limited by the whistle, and whose hair is fast turning white through the struggle to hold the line in dowdy indifference, slipshod imbecility, and the heartless ingratitude which, but for their enterprise, would be both hungry and homeless.

Have I put the matter too strongly? Possibly I have; but when all the world has gone a-slumming I wish to speak a word of sympathy for the man who succeeds—the man who, against great odds, has directed the efforts of others, and having succeeded, finds there’s nothing in it nothing but bare board and clothes. I have carried a dinner-pail and worked for a day’s wages, and I have also been an employer of labor, and I know there is something to be said on both sides. There is no excellence, per se, in poverty; rags are no recommendation; and all employers are not rapacious and high-handed, any more than all poor men are virtuous.

My heart goes out to the man who does his work when the „boss” is away, as well as when he is at home. And the man who, when given a letter for Garcia, quietly takes the missive, without asking any idiotic questions, and with no lurking intention of chucking it into the nearest sewer, or of doing aught else but deliver it, never gets „laid off,” nor has to go on a strike for higher wages. Civilization is one long, anxious search for just such individuals. Anything such a man asks will be granted. He is wanted in every city, town and village—in every office, shop, store and factory. The world cries out for such: he is needed and needed badly—the man who can „Carry a Message to Garcia.”

Program Partnerski

Zapraszamy do udziału w Programie Partnerskim.

Program polega na tym, że za każdą transakcję na naszym sklepie z Twojego polecenia otrzymujesz prowizję. Nie trzeba mieć swojej strony, wystarczy wygenerować link i każda transakcja na naszym sklepie wejdzie na Twoje konto.

Jeżeli jesteś zainteresowana(y) to:
Zarejestruj się na stronie Programu Partnerskiego jako Wydawca, potwierdź e-mailem i jeszcze poczekaj kilka minut na kolejnego maila z hasłem. Tu rejestracja.
Zaloguj się, przejdź do Programy/Wszystkie i wpisz w wyszukiwarce „multiplaner” i Dołącz.
Zostaniesz naszym Wydawcą i wtedy wygeneruj link partnerski do dowolnej strony naszego sklepu i użyj go w mailu lub zamieść na swojej stronie.
To wystarczy żeby używać, polecać i zarabiać. Zapraszam.
Ogólnie jak to działa jest tutaj.

Za wdrożenie Programu odpowiedzialny jest członek naszego zespołu, Kornel, mail: tel. 665 351 157, który chętnie udzieli wszelkich informacji i pomoże we wdrożeniu.

Jak Basia używa Multiplaner


Basia za pomocą Multiplanera „ogarnia” firmę szkoleniową i swoje córeczki :)