Message to Garcia

Dlaczego ten tekst, „Message to Garcia” miał każdy żołnierz Armii Radzieckiej podczas wojny z Japonią w 1918.? Dlaczego Japońskie dowództwo zainteresowało się nim podczas przeszukiwań jeńców? Dlaczego wydrukowali je pośpiesznie i wręczyli każdemu żołnierzowi armii japońskiej? Dlaczego? bo … ten tekst powinna znać każda przedsiębiorcza osoba, która chce osiągać cele i realizować marzenia.

Na razie w oryginale a za chwilę będzie po polsku. Polecam. Rafał Mirkowski.

IN ALL THIS CUBAN BUSINESS there is one man stands out on the horizon of my memory like Mars at perihelion. When war broke out between Spain and the United States, it was very necessary to communicate quickly with the leader of the Insurgents. Garcia was somewhere in the mountain fastnesses of Cuba—no one knew where. No mail or telegraph could reach him. The President must secure his co-operation, and quickly.

What to do!

Someone said to the President, „There is a fellow by the name of Rowan will find Garcia for you, if anybody can.”

Rowan was sent for and given a letter to be delivered to Garcia. How „the fellow by name of Rowan” took the letter, sealed it up in an oil-skin pouch, strapped it over his heart, in four days landed by night off the coast of Cuba from an open boat, disappeared into the jungle, and in three weeks came out on the other side of the Island, having traversed a hostile country on foot, and having delivered his letter to Garcia—are things I have no special desire now to tell in detail.

The point I wish to make is this: McKinley gave Rowan a letter to be delivered to Garcia; Rowan took the letter and did not ask, „Where is he at?”

By the Eternal! there is a man whose form should be cast in deathless bronze and the statue placed in every college of the land. It is not book-learning young men need, nor instruction about this or that, but a stiffening of the vertebrae which will cause them to be loyal to a trust, to act promptly, concentrate their energies: do the thing—”Carry a message to Garcia.”

General Garcia is dead now, but there are other Garcias.

No man who has endeavored to carry out an enterprise where many hands are needed, but has been well-nigh appalled at times by the imbecility of the average man—the inability or unwillingness to concentrate on a thing and do it. Slipshod assistance, foolish inattention, dowdy indifference, and half-hearted work seem the rule; and no man succeeds, unless by hook or crook or threat he forces or bribes other men to assist him; or mayhap, God in His goodness performs a miracle, and sends him an Angel of Light for an assistant.

You, reader, put this matter to a test: You are sitting now in your office—six clerks are within call. Summon any one and make this request: „Please look in the encyclopedia and make a brief memorandum for me concerning the life of Correggio.”

Will the clerk quietly say, „Yes, sir,” and go do the task?

On your life, he will not. He will look at you out of a fishy eye, and ask one or more of the following questions:

Who was he?

Which encyclopedia?

Where is the encyclopedia?

Was I hired for that?

Don’t you mean Bismarck?

What’s the matter with Charlie doing it?

Is he dead?

Is there any hurry?

Sha’n’t I bring you the book and let you look it up yourself?

What do you want to know for?

And I will lay you ten to one that after you have answered the questions, and explained how to find the information, and why you want it, the clerk will go off and get one of the other clerks to help him find Garcia—and then come back and tell you there is no such man. Of course, I may lose my bet, but according to the Law of Average I will not.

Now, if you are wise, you will not bother to explain to your „assistant” that Correggio is indexed under the C’s, not in the K’s, but you will smile very sweetly and say, „Never mind,” and go look it up yourself. And this incapacity for independent action, this moral stupidity, this infirmity of the will, this unwillingness to cheerfully catch hold and lift—these are the things that put pure Socialism so far into the future. If men will not act for themselves, what will they do when the benefit of their effort is for all?

A first mate with knotted club seems necessary; and the dread of getting „the bounce” Saturday night holds many a worker to his place. Advertise for a stenographer, and nine out of ten who apply can neither spell nor punctuate—and do not think it necessary to.

Can such a one write a letter to Garcia?

„You see that bookkeeper,” said the foreman to me in a large factory.

„Yes, what about him?”

„Well, he’s a fine accountant, but if I’d send him uptown on an errand, he might accomplish the errand all right, and on the other hand, might stop at four saloons on the way, and when he got to Main Street would forget what he had been sent for.”

Can such a man be entrusted to carry a message to Garcia?

We have recently been hearing much maudlin sympathy expressed for the „down-trodden denizens of the sweatshop” and the „homeless wanderer searching for honest employment,” and with it all often go many hard words for the men in power.

Nothing is said about the employer who grows old before his time in a vain attempt to get frowsy ne’er-do-wells to do intelligent work; and his long, patient striving after „help” that does nothing but loaf when his back is turned. In every store and factory there is a constant weeding-out process going on. The employer is constantly sending away „help” that have shown their incapacity to further the interests of the business, and others are being taken on. No matter how good times are, this sorting continues: only, if times are hard and work is scarce, this sorting is done finer—but out and forever out the incompetent and unworthy go. It is the survival of the fittest. Self-interest prompts every employer to keep the best—those who can carry a message to Garcia.

I know one man of really brilliant parts who has not the ability to manage a business of his own, and yet who is absolutely worthless to anyone else, because he carries with him constantly the insane suspicion that his employer is oppressing, or intending to oppress him. He can not give orders, and he will not receive them. Should a message be given him to take to Garcia, his answer would probably be, „Take it yourself!”

Tonight this man walks the streets looking for work, the wind whistling through his threadbare coat. No one who knows him dare employ him, for he is a regular firebrand of discontent. He is impervious to reason, and the only thing that can impress him is the toe of a thick-soled Number Nine boot.

Of course, I know that one so morally deformed is no less to be pitied than a physical cripple; but in our pitying let us drop a tear, too, for the men who are striving to carry on a great enterprise, whose working hours are not limited by the whistle, and whose hair is fast turning white through the struggle to hold the line in dowdy indifference, slipshod imbecility, and the heartless ingratitude which, but for their enterprise, would be both hungry and homeless.

Have I put the matter too strongly? Possibly I have; but when all the world has gone a-slumming I wish to speak a word of sympathy for the man who succeeds—the man who, against great odds, has directed the efforts of others, and having succeeded, finds there’s nothing in it nothing but bare board and clothes. I have carried a dinner-pail and worked for a day’s wages, and I have also been an employer of labor, and I know there is something to be said on both sides. There is no excellence, per se, in poverty; rags are no recommendation; and all employers are not rapacious and high-handed, any more than all poor men are virtuous.

My heart goes out to the man who does his work when the „boss” is away, as well as when he is at home. And the man who, when given a letter for Garcia, quietly takes the missive, without asking any idiotic questions, and with no lurking intention of chucking it into the nearest sewer, or of doing aught else but deliver it, never gets „laid off,” nor has to go on a strike for higher wages. Civilization is one long, anxious search for just such individuals. Anything such a man asks will be granted. He is wanted in every city, town and village—in every office, shop, store and factory. The world cries out for such: he is needed and needed badly—the man who can „Carry a Message to Garcia.”

Program Partnerski

Zapraszamy do udziału w Programie Partnerskim.

Program polega na tym, że za każdą transakcję na naszym sklepie z Twojego polecenia otrzymujesz prowizję. Nie trzeba mieć swojej strony, wystarczy wygenerować link i każda transakcja na naszym sklepie wejdzie na Twoje konto.

Jeżeli jesteś zainteresowana(y) to:
Zarejestruj się na stronie Programu Partnerskiego jako Wydawca, potwierdź e-mailem i jeszcze poczekaj kilka minut na kolejnego maila z hasłem. Tu rejestracja.
Zaloguj się, przejdź do Programy/Wszystkie i wpisz w wyszukiwarce „multiplaner” i Dołącz.
Zostaniesz naszym Wydawcą i wtedy wygeneruj link partnerski do dowolnej strony naszego sklepu i użyj go w mailu lub zamieść na swojej stronie.
To wystarczy żeby używać, polecać i zarabiać. Zapraszam.
Ogólnie jak to działa jest tutaj.

Za wdrożenie Programu odpowiedzialny jest członek naszego zespołu, Kornel, mail: tel. 665 351 157, który chętnie udzieli wszelkich informacji i pomoże we wdrożeniu.

Jak Basia używa Multiplaner


Basia za pomocą Multiplanera „ogarnia” firmę szkoleniową i swoje córeczki :)



Jak Kamila używa Multiplaner

Kamila pokazuje nam jak zaczęła się jej przygoda z planowaniem czasu, jak w tej przygodzie odnalazła multiplaner i w czym okazał się dla niej pomocny. Krótka historia kończy się ciekawym morałem.


Jak Kasia używa Multiplaner

Pani Katarzyna jest nauczycielem akademickim. Pracuje również w prywatnej firmie.
Jest mamą i gospodynią domową. Dodatkowo innowatorką, która bardzo ciekawie zmodyfikowała swój Multiplaner.

Oto co piszw p. Kasia:

Do zarządzania czasem i planowania przyszłych działań podchodzę bardzo poważnie. Łącząc pracę na dwóch etatach z obowiązkami i wydarzeniami domowymi okazało się to niezbędne.
Zajmuję się naukowo finansami przedsiębiorstw i rachunkowością, ale jestem też praktykiem – menedżerem finansowym w średniej firmie. Interesuję się też nauką o zarządzaniu czasem.
Od lat, z nie najlepszym skutkiem poszukiwałam ciekawego i skutecznego zarazem rozwiązania problemu połączenia kalendarza książkowego z typowymi funkcjami planera. Wydaje mi się, że z multiplanerem zbliżyłam się mocno do celu tych poszukiwań.

Jak Daniel używa swój Multiplaner

„Daniel pracuje w Anglii. Razem z żoną prowadzi również firmę. Nagrał dla nas filmik o tym, jak usprawnił swój Multiplaner.
PS: Ma też kilka słów dla osób, które narzekają na chroniczny brak czasu.

Jak Damian używa Multiplaner

Damian opowiada o objętości Multiplanera vs. zwykły kalendarz.

Jak Piotrek używa Multiplaner

Piotrek jest młodym przedsiębiorcą internetowym i trenerem.

Film, jaki nagrał nie tylko pokazuje jak korzystać z Multiplanera ale otwiera oczy na kilka ważnych aspektów zarządzania swoim czasem i daje wiele cennych wskazówek. Nam szczególnie spodobała się zasada, żeby zapisywać wszystkie pomysły i ich nie realizować. Zgadzamy się z nią w 100%. Wg nas kluczowym czynnikiem skutecznego działania jest NIE ROBIENIE.

Jak Sławek używa Multiplaner.

Sławek jest specem od prezentacji, widać to z filmu.

A ponadto to politolog i socjolog, wspólnik i założyciel przedsiębiorstwa z branży usług finansowych. Zawodowo interesuje się tematyką rozwoju osobistego oraz  sprzedaży bezpośredniej, a hobbystycznie zagadnieniami związanym z edukacją oraz filozofią

Jak Damian używa Multiplaner.

Damian pisze o sobie tak.

Jestem młodym przedsiębiorcą i internetowym marketerem. Każdego dnia staram się zrobić jedną małą rzecz by stać się lepszym człowiekiem.
Z wielkim entuzjazmem podchodzę do tematu zdrowego trybu życia, ćwiczeń fizycznych oraz wykorzystywania swojego potencjału.
Zarządzanie czasem jest dla mnie sposobem na to by być inspirującym przykładem korzystania z niesamowitych możliwości jakie daje nam życie, do tego by realizować to co się chce i móc rozwijać się w każdej sferze swojego życia.